Hoe dat ene telefoontje mijn tekstbureau in een stroomversnelling bracht

Daar verzorgde ik ’s ochtends de redactie van een aantal kabelkranten in de Achterhoek (ik woonde destijds nog in Eibergen). ’s Middags werkte ik aan de opbouw van Tekstbureau LetterLuck.

Daar loop je toch niet mee te koop?

De foto is er niet eentje waarmee je te koop wilt lopen. Toch doe ik dat nu wel (mijn website is voor mij immers een – sterker: hèt – verkoopkanaal), en met een reden. Maar eerst even over het plaatje zelf. U ziet mij achter een bureau zitten, met twee telefoonhoorns aan mijn oor, een zonnebril op en een grote desktop-pc op de desktop.

De peuk-in-de-bek ontbreekt nog net, maar dat komt omdat ik niet rook – en ook niet wil doen alsof.

Tegenover mij zitten twee collega’s van destijds in een zelfde soort setting. Ik heb ze maar van het plaatje afgesneden, want wil ze er niet mee belasten.
Laat ik eerlijk zijn: zo ging het er niet aan toe op de redactie. De foto is uit balorigheid genomen. Die balorigheid was er wel vaker. Nog vaker was er verveling. En zo nu en dan werkten we ook: schreven we nieuwsberichten, verwerkten we persberichten of werkten we interviews uit. De kabelkrant was toen nog best een belangrijk medium, in 2002.

Maar balorig waren we dus ook. In de baas zijn tijd (sorry, baas)

Als freelancer ben ik ook wel eens balorig, maar dan in mijn eigen tijd. Daar laat ik mijn opdrachtgevers niet voor opdraaien; daarom maak ik vooraf duidelijke afspraken over opdracht en prijs.

Maar goed, die balorigheid vormt niet de reden waarom ik deze foto na al die jaren weer tevoorschijn haal.

Dit verhaal gaat over de begintijd van LetterLuck. Op 1 januari 2002 startte ik mijn tekstbureau, naast mijn werk in loondienst. Voor opdrachten trok ik zelf aan de bel bij potentiële klanten. Zo verstuurde ik een brief, waarover ik later ook schreef in de Gids voor Tekstschrijvers van Tekstnet.

Mijn website moest daarbij eveneens klanten trekken. En dat deed hij sneller dan ik misschien zelf had verwacht.

Plotseling ging de telefoon

Dat gebeurde op een redactie natuurlijk voortdurend. Een tipgever, iemand met commentaar op een bericht op de kabelkrant of de lokale vogelvereniging met imposant en indrukwekkend uitslagennieuws: er kon van alles aan de andere kant van de lijn hangen.

Dit keer vroeg de beller naar Johan Koning.

Een collega nam op en gaf de telefoon aan mij door. Carolien Meijer, hoofdredacteur van vakblad Grootconsument, meldde zich aan de andere kant van de lijn. We kenden elkaar niet. Ze zocht op internet naar ‘freelance journalist’ en kwam op mijn website terecht.

Of ik eens een verhaal voor haar blad wilde schrijven.

Nu richtte Grootconsument zich onder meer op grootkeukens in ziekenhuizen en zorginstellingen. Daar wist ik op dat moment weinig van. Dat vertelde ik Carolien eerlijk. Maar dat zou wel goed komen, verzekerde ze me.

Even later kreeg ik de opdracht. In maart 2002 verscheen mijn eerste bijdrage in Grootconsument.

En daarmee krijgt die foto bovenaan dit verhaal achteraf toch iets moois. Daar zit ik voor de grap met twee telefoonhoorns aan mijn oor. Terwijl één echt telefoontje op diezelfde redactie mijn pas gestarte tekstbureau flink op weg hielp.

Eén telefoontje, jarenlang werk

Het bleef namelijk niet bij dat ene artikel. Voor Grootconsument en opvolger Gastvrije Zorg werkte ik daarna jarenlang als redacteur. Later schoof ik ook aan bij de redactie van zusterblad Ziekenhuis & Instelling. Via dat eerste contact rolde ik bovendien verder de zorg in, een sector waarvoor ik nog altijd regelmatig schrijf.

En dat begon niet met een acquisitiebrief of een telefoontje van mijn kant.

Carolien vond mij.

Via mijn website.