Het idee voor deze pagina pikte ik ooit op bij Alexander Klöpping.
Hij maakte een online handleiding over zichzelf.
Dat vond ik zo’n goed passend idee, dat ik er als verhaalophaler graag mee aan de haal ging.
Natuurlijk wel op mijn eigen manier.
Ontmoeten wij elkaar binnenkort?
Dan wilt u vooraf misschien een paar dingen weten.
Bijvoorbeeld dat ik mijn koffie zwart drink, zelden een stropdas draag en doorgaans met een houten koffertje op pad ga.
(Deze pagina kreeg een flinke verfrissing op 3 september 2026)
Koffie en koffertje
Mijn antwoord luidt steevast: graag. Zwart. Een glas water erbij waardeer ik trouwens ook.
Op pad neem ik vaak een houten koffertje mee. Dat kreeg ik in 2010 van tapijtspecialist Jan Willard, nadat hij mijn simpele zwarte Samsonite zag.
Geen CV
Wie hierin trouwens mijn cv verwacht, komt van een koude kermis thuis. Want van een cv, daar krijg ik het niet warm of koud van.
Ik probeer mijn LinkedIn-profiel zo actueel mogelijk te houden. Daar vindt u de meest relevante werkervaring van uw tekstschrijver!
Jasje en dasje?
Op deze website spreek ik u bewust met ‘u’ aan. In de omgang gaat het er een stuk minder formeel aan toe. Een jasje trek ik gerust aan, een stropdas vrijwel nooit. De actie van prins Claus, die zijn stropdas afdeed en wegwierp, kon ik als Koning dan ook wel waarderen.
Voor mijn bruiloft maakte ik een uitzondering. Verder treft u me meestal in een spijkerbroek en overhemd.
#ChronischGronings
Sinds 2003 voel ik me thuis in Hengelo. Mijn wortels liggen een stuk noordelijker: geboren in Veendam, opgegroeid in Midwolda. Oost-Groningen hoor je nog altijd terug in mijn accent. Dat mag ook zo blijven.
Die afkomst zit niet alleen in mijn uitspraak. Nuchterheid past bij me: niet overdrijven, zeggen waar het op staat en met beide benen op de grond blijven. Maar verwar nuchter vooral niet met terughoudend.
Nuchter: ja. Schuchter: nee.
Over die Groningse kant van mij schreef ik uitgebreider in Tekstschrijver uit Twente, maar ook uit Groningen.
Geen CV
Wie hierin trouwens mijn cv verwacht, komt van een koude kermis thuis. Want van een cv, daar krijg ik het niet warm of koud van.
Ik probeer mijn LinkedIn-profiel zo actueel mogelijk te houden. Daar vindt u de meest relevante werkervaring van uw tekstschrijver!
Geen CV? Nee, maar wel een verhaal
Zoals vrijwel ieder jongetje op de basisschool droomde ik ervan om als profvoetballer in grote stadions te spelen. Alleen ontbrak het mij nogal aan voetbaltalent.
Dus koos ik al vroeg voor een alternatief: voetbalverslaggever. Wat dat beroep precies inhield, wist ik nog nauwelijks.
De sport bleef trekken. Kranten, Teletekstpagina 601 en zondagmiddagen luisteren naar Langs de Lijn brachten me uiteindelijk dichter bij de journalistiek dan mijn voeten me ooit bij het profvoetbal zouden brengen.
Bij onderlinge voetbalpartijtjes na schooltijd speelde ik vroeger mijn eigen versie van Eddy Poelmann, Evert ten Napel of Franks Snoeks. Al leek mijn commentaar als Midwolmer vast nog het meest op dat van local hero Henk ‘De FC Groningen’ Kok.
Stapelen richting journalistiek
Op de basisschool kreeg ik een lbo-advies. Het liep anders. Ik startte op de mavo en via meao Internationale Handel & Groothandel stapelde ik vrolijk door naar het hbo, waar ik uiteindelijk Nederlands studeerde met de afstudeerrichting Publiciteit & Presentatie.
Soms mocht ik zelfs betaald naar een écht stadion. Profvoetballer zat er dan wel niet in, maar voor het schrijven van verhalen erover bezat ik wél talent.
Bij onderlinge voetbalpartijtjes na schooltijd speelde ik vroeger mijn eigen versie van Eddy Poelmann, Evert ten Napel of Franks Snoeks. Al leek mijn commentaar als Midwolmer vast nog het meest op dat van local hero Henk ‘De FC Groningen’ Kok.
Deadlinetikken in de bagage
Die krantenjaren leerden me ook deadlinetikken. Na het laatste fluitsignaal wachtte de krant niet rustig tot ik inspiratie kreeg.
Luisteren, selecteren, de kern pakken en schrijven. Snel als het moest, zonder de lezer met haastwerk op te zadelen.
Een paddenstoel haalt het landelijke nieuws
Nieuws hoefde niet over iets groots te gaan. Tijdens een zomerse wandeling door Twente stuitte ik begin deze eeuw bijvoorbeeld op een rode ANWB-wegwijspaddenstoel.
En ja: op de foto ziet u de originele paddenstoel van toen.
Opvallend, want destijds kleurden die nog allemaal wit. Ik schreef er een stukje over voor Twente Vandaag.
Daarna volgde een zomers sneeuwbaleffect. Vrijwel iedere krant pikte het bericht op. In een tijd waarin nieuws nog niet automatisch van website naar website reisde, vond ik dat prachtig om mee te maken.
En ja: op de foto ziet u de originele paddenstoel van toen.
LetterLuck krijgt vaart
LetterLuck begon aanvankelijk naast ander werk. Eerst combineerde ik mijn tekstbureau met een parttime baan als postbode, later met redactiewerk voor Twente Vandaag. Vanaf 2003 richtte ik me volledig op LetterLuck tekstproducties, zoals het bedrijf toen nog heette.
Daaruit groeide een jarenlange samenwerking en volgde meer journalistiek werk in de zorg. Dat mijn website al zo vroeg een opdrachtgever opleverde, vond ik destijds behoorlijk bijzonder.
Lees mijn blog over de vliegende start: hoe dat ene telefoontje mijn zaak in een stroomversnelling bracht.
Van journalist naar verhaalophaler
Met LetterLuck verbreedde mijn werk zich al snel voorbij de journalistiek. Ik interviewde mensen voor vakbladen en bedrijfsmagazines, schreef webteksten en klantverhalen en redigeerde teksten van anderen. De onderwerpen wisselden, de werkwijze bleef opvallend constant: luisteren, doorvragen, informatie ordenen en daar een verhaal uit halen.
Achteraf gezien deed ik dus al lang aan verhalen ophalen voordat ik mezelf verhaalophaler noemde.
Lees mijn blog over de vliegende start: hoe dat ene telefoontje mijn zaak in een stroomversnelling bracht.
U kent
Johan Koning
bijvoorbeeld van:
Koning privé
LetterLuck draait vanuit huis in Hengelo. Daar woon ik met Audrey en onze twee kinderen en werk ik vanuit mijn eigen kantoor. Geen keukentafelconstructie dus, maar een vaste werkplek waar ik een groot deel van mijn werkdagen doorbreng.
De deur van mijn kantoor markeert daarbij een vrij duidelijke grens.
Thuis weten ze: als die dicht zit, zit ik te werken.
Bouwen met LEGO
Eigenlijk verschilt dat niet eens zoveel van teksten schrijven.
Ook een tekst beschouw ik als een MOC. Ik maak er mijn eigen creatie van, maar de bouwstenen komen van anderen: uit interviews, gesprekken, documenten en alles wat mensen mij vertellen. Aan mij de taak om daar iets van te bouwen dat klopt.
En soms belandt het spelen rechtstreeks in mijn werk.
Het idee voor een themanummer van Tekstblad over Spelen & tekst speelde al langer door mijn hoofd.
Een eerdere ontmoeting met Wiro Kuipers, die LEGO Serious Play inzet voor onder meer communicatietrainingen, gaf dat idee mede een zet. Andere voorbeelden van mensen die spelen in hun werk inzetten, deden de rest.
Ik legde het idee voor aan de hoofdredacteur en uiteindelijk groeide het uit tot een compleet themanummer, met Wiro als gasthoofdredacteur.
U kent
Johan Koning
bijvoorbeeld van:
Naast het hoofd, ook de benen en armen aan het werk
Bouwen met LEGO ontspant, maar vraagt vooral om veel zitten. En aangezien ik voor mijn werk ook al de nodige uren achter een bureau doorbreng, probeer ik daarnaast in beweging te blijven.
Badminton speel ik minstens twee keer per week en daarnaast sta ik regelmatig op de tennisbaan. Bij beide sporten speel ik ook competitie. Verwacht daar overigens geen indrukwekkende klassementen bij. Het niveau ligt bescheiden, maar dat maakt me niet minder fanatiek.
Graag onderweg
Bewegen hoeft voor mij niet op te houden bij de badminton- of tennisbaan. Ik trek er ook graag op uit om iets van de wereld te zien.
Dat zat er vroeger minder in. Mijn vader reisde niet graag, dus onze vakanties brachten we vooral in Noord-Nederland door. Zelf kreeg ik juist steeds meer zin om verder te kijken.
Denemarken bezocht ik inmiddels meerdere keren.
Mijn eerste reis daarheen kreeg meteen 
Inmiddels zag ik onder meer Finland, Egypte, Gran Canaria, Duitsland, Tsjechië en België. Daarnaast trek ik graag een paar dagen door een stad. Parijs, Londen, Berlijn, Praag en Milaan kwamen de laatste jaren al voorbij, net als dichter bij huis Maastricht, Delft, Den Haag, Rotterdam en Amsterdam.
De lijst met plekken die ik nog wil zien, blijft voorlopig langer dan de lijst die ik kan afvinken. Verder Afrika in, meer van Italië en Spanje ontdekken, Canada, Uruguay, Nieuw-Zeeland, de Antillen… Nieuwe plekken, andere mensen, geschiedenis, cultuur, architectuur of natuur: eigenlijk valt er overal wel iets te ontdekken.
Graag goed verteld
Tijdens het schrijven draag ik meestal een koptelefoon met ruisonderdrukking. Daar zet ik regelmatig muziek op, bij voorkeur iets zonder tekst.
Canto Ostinato werkt bijvoorbeeld prima als Muziek terwijl ik werk.
Buiten werkt het anders. Minstens drie keer per dag loop ik een rondje met onze hond en dan luister ik meestal naar een podcast. Van politiek, actualiteit en geschiedenis tot voetbal, Formule 1, cultuur en interviews.
Sommige podcasts leveren meer op dan alleen een aangenaam #rhondje.
Voor Tekstnet schreef ik bijvoorbeeld over podcasts waar ik als tekstschrijver zelf iets van opsteek. Goed luisteren naar interviewers hoort daar nadrukkelijk bij. Wanneer stellen ze een vraag, wanneer vertellen ze zelf iets en wanneer laten ze juist een stilte vallen?
Ook in mijn vrije tijd luister ik graag naar muziek.
Eén van mijn laatste concerten: Alanis Morissette in Den Haag.
Mijn muzieksmaak loopt van Queen, The Cardigans, De La Soul en The Cranberries tot Skik, Metallica en Ede Staal. Bij concerten en optredens schiet het al net zo hard heen en weer: van K’s Choice, Roxette, Van Dik Hout en Alanis Morissette tot Nightwish, Rammstein, IOS en Daniël Lohues.
Ik bezoek graag een theater.
Cabaret trekt me daarbij het meest, vooral vanwege de combinatie van creativiteit, taal en humor. Door de jaren heen zag ik veteranen en gevestigde artiesten als Youp van ’t Hek, Herman Finkers, Jochem Myjer en Van Muiswinkel & Van Vleuten, maakte ik de comeback van mijn studentenfavoriet Harrie Jekkers gelukkig mee en bezocht ik ook jonger talent als Jan Beuving en Wouter Monden.
Een goede vondst, scherpe formulering of onverwachte draai kan me minstens zoveel plezier doen als de grap zelf.
Aan weerszijden van de schuifdeuren tussen onze keuken en woonkamer staat een boekenkast.
Aan genre-indeling doen we niet. Harry Potter staat er net zo gemakkelijk naast biografieën en boeken over politiek of sport. Hugo Borst en Sjoerd Mossou lees ik graag. Mijn favoriete boek: Het spel van de leeuw. Bij toeval las ik dat rond 9/11, tijdens onze vakantie in Turkije, terwijl een vliegtuigkaping ook een belangrijke rol in het verhaal speelt. Die samenloop gaf een toch al spannend en goed verteld verhaal voor mij een extra lading.
In films zit natuurlijk ook een verhaal.
Naar de bioscoop ga ik niet heel vaak, maar met het gezin namen we op een bepaald moment de IMDb Top 250 als uitgangspunt. Een app dobbelt welke film we de volgende keer kijken, thuis voor de tv; alleen de horrorfilms slaan we over.
Zelf kijk ik wel veel series, van The Sopranos, Breaking Bad, Dexter en Succession tot The Office, Friends en Nederlandse series als Klem, Undercover en Hollands Hoop. Genre maakt me daarbij minder uit dan een goed verhaal. Sterke dialogen helpen. Humor helemaal.
Spelen om het spelen
De spelletjeskast van de Koninklijke familie.
Spellen kwamen al vroeg op tafel. Met mijn moeder speelde ik vaak Scrabble en thuis herinner ik me ook potjes Kom er maar eens achter, Wie is het?, klaverjassen en het ladderspel van Tom & Jerry. En we speelden zelfs Monopoly …
Tijdens de laatste jaren van mijn studie in Leeuwarden ontdekte ik bij spellenvereniging UCP hoeveel meer er te spelen viel. Daar legden we bijvoorbeeld meerdere exemplaren van De Kolonisten van Catan aan elkaar voor een spel met ruim tien deelnemers.
Die hobby bleef plakken. Onze spellenkast thuis verraadt dat inmiddels wel. Op zondagochtend speel ik met Audrey bij een kop koffie graag een dobbelspelletje, met vrienden plannen we speciale Andor-avonden en voor een pubquiz schuiven we graag aan bij het spellencafé van spellenspeciaalzaak De Dondersteen in Hengelo.
Fanatiek speel ik zeker, maar verliezen verpest mijn avond niet. De lol telt uiteindelijk zwaarder dan de uitslag. Misschien passen coöperatieve spellen als De Legenden van Andor en Pandemic daarom ook zo goed bij me. Daarbij speel je niet tegen elkaar, maar samen tegen het spel.
Inderdaad: er zit een verhaal in dit soort spellen.